Sommige jongeren beseffen de problemen. Waar deze jongeren tegenaan lopen is de mogelijkheid invloed te hebben op de regeling.

Als voorbeeld het ABP:
De belangenbehartiging en vormgeving van de regeling komt voort uit het onderhandelingsproces van de sociale partners. Op dit moment is de werkgever de enige welke inziet welke problemen er spelen naar de toekomst. Premie maximering is een juist middel, echter indien dit leid tot risicos welke alleen bij de actieven worden belegd is dit niet juist. Dit komt voort vanuit de mogelijkheden tot inspraak. Vakbonden denken vanuit hun eigen korte termijn belang/uitkering (uitkeringen voor de komende 10 jaar). Indien jongeren inspraak willen krijgen dienen zij verplicht lid te worden van deze vakbond welke de eigen korte termijn belangen behartigd. Hiernaast zal je indien je inspraak wilt uitoefenen, voorgedragen moeten worden vanuit deze vakbond voor een zetel aan de onderhandelingstafel of deelname in verantwoordings- of vertegenwoordigingsorgaan. Echter voordracht komt voort uit het old-boysnetwork. Inspraak, zeker bij tegendraads geluid, is moeilijk. Het raadplegen van de achterban van de vakbonden betreft met name de categorie 50-plus en geeft dus een vertekend beeld van de belangen en een meerderheid van stemmen zorgt voor de richtinggeving van het beleid, dit effect wordt versterkt door de vergrijzing van het fonds. Als klap op de vuurpijl krijgen de verouderde fondsen op grond van wetgeving een zetel in het p-fondsbestuur. Op deze wijze wordt/blijft de status-quo versterkt/gehandhaafd en zitten werkgevers straks met een groot probleem. Met de komende vergrijzing, lagere rendementen en de druk van de gepensioneerden om de eigen riante vaak altijd volledig geïndexeerde eindlonen en deels kapitaal gedekte nabestaandenpensioenen te indexeren, zal geen enkele weldenkende jongere nog een aanstelling accepteren bij de overheid. Deze zullen vervolgens alleen bereid zijn om via inhuur constructies arbeid te verrichten. Immers op deze wijze kunnen zij hun eigen arbeidsvoorwaarde pensioen veilig stellen. Het afschaffen van de ambtenarenstatus zal dit effect versterken. Immers baanzekerheid komt als zzp-er/inhuurkracht redelijk dicht in de buurt van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Het voordeel wat betreft inhuur is dat de ene dag per week welke je werkt voor je pensioen (dit zal straks 1,5 dag per week worden) dan ook echt ten gunste aan jezelf zal komen. Bovenstaande wordt ook versterkt indien beseft wordt dat de graai in de kas van kabinet Lubbers in de jaren 90 deels is aangewend om arbeidsvoorwaarden voor de groep met rainte uitkering en te lage premieafdrachten te financieren. Indien deze gelden niet waren onttrokken was de positie van het fonds een stuk beter geweest en had de gestegen leeftijdsverwachting minder consequenties gehad.

Nu zeg ik niet dat de solidariteit volledig los gelaten moet worden maar als je je kop in het zand steekt door te stellen dat de eigen riante aanspraak waar 10 jaar te weinig premie voor is betaald, gefinancierd mag worden door je eigen kinderen/klein kinderen met een risico volle uitgeklede aanspraak lijkt mij niet getuigen van realisme/solidariteit. De problematiek in de overige landen in Europa is nog groter. De financiering van de AOW en zorg naar de toekomst wordt lastiger dan op dit moment. Onze inkomsten halen wij met name uit de export naar omringende EU-landen. Indien dit terugloopt zal de financieringsbron van de overheidsuitgaven een grotere component uit de inkomsten uit vroegere arbeid moeten halen. Dit zou kunnen betekenen dat jongeren nu de tekorten uit het verleden financieren en in de toekomst de tekorten met de eigen uitgeklede toezegging uit de 2e pijler dienen te financieren. Het voorstel van minister Kamp om naast het langer werken de maximale premieruimte te verlagen is een slechte voorbode dat er überhaupt nog iets overblijft.

Houden wij onze kop in het zand of dragen de sterkste schouders de zwaarste lasten (om het bij het adagium van links te houden)? Een andere oplossing is het splitsen van de verplichtingen per leeftijdscategorie. Hierdoor kunnen maatregelen genomen worden per categorie welke solidariteit onderling bevordert, maar schommelingen in de toezegging/uitkering kunnen veroorzaken (zowel ten gunste als ten nadele). Per groep kan gekozen worden welk middel wordt ingezet: premieverhoging, aanpassing toezegging/uitkering en geeft misschien meer inzicht en invloed op je eigen arbeidsvoorwaarde.

K.I.S.S., zegt Frits. Graag! Maar om daar te komen is met z'n allen voldoen aan de Trust rules (Zie: KPMG) de eerste, noodzakelijke stap. Of, zoals ik 't op school leerde: "Play the game and do nothing unfair!" Die vertrouwenregels zijn al erg lang bekend, minstens een eeuw!
Desondanks wagen uit de tijd gevallen polderaars het om zonder de noodzakelijke vertrouwenbasis aan onderhandelingen te beginnen over de radicale omvorming van het beste pensioenstelsel ter wereld!
Zo'n standpuntweergave als van Frits, een mens die ik hoog acht, is goed maar volstrekt "uit fase" met door sociale onbenullen veroorzaakte maatschappelijke en politieke situatie in Nederland!
En dus zal er niet naar behoren ( d.w.z. inhoudelijk) worden ingegaan op deze (en andere) waardevolle discussiebijdragen. Want terwijl die in de toiletten debatteren worden in de persconferenties machtspellen bekendgemaakt en bevorderd!
"Denk, aleer Ge doende zijt, doende denk dan nog?"