Botox-economie

Beleidsmakers in de westerse wereld nemen steeds vaker hun toevlucht tot grootschalige liquiditeitsinjecties om te verdoezelen dat hun economie aan het verouderen is.

Landen gebruiken kwantitatieve verruiming zoals sommige mensen botox, en proberen zo wanhopig rimpels te maskeren en eeuwig jong te lijken. Maar kijken de financiële markten daar niet doorheen?

Na bijna zeventig jaar groei beginnen de westerse economieën hun leeftijd te tonen. Ze gaan gebukt onder historisch hoge schuldenniveaus (alle schulden bij elkaar geteld gemiddeld drie tot vier keer het bbp) en negatieve demografische ontwikkelingen (in 2050 is bijna een op de drie Europeanen ouder dan 65).

Het natuurlijke groeipotentieel waarover ze ooit beschikten, toen de bevolking nog jong was en schuld gemakkelijk te financieren, raakt op. Daarom hebben beleidsmakers de 'botox-economie' gecreëerd.

Gevaarlijk wensdenken
Dit wordt niet alleen weerspiegeld in het wijdverspreide gebruik van kwantitatieve verruiming, maar ook in de toon van de economische prognoses van westerse overheden. Zo wordt algemeen verwacht dat de begrotingstekorten rond 2017 tot nul zullen zijn teruggedrongen, maar wel op basis van de veronderstelling dat de reële groei tot die tijd tenminste 2 procent per jaar bedraagt.

Hetzelfde gevaarlijke wensdenken overheerst bij financieel analisten, die voor 2013 nog steeds een winstgroei bij bedrijven van 10 procent verwachten, een doelstelling waarvan het hoogst onwaarschijnlijk is dat die wordt gehaald.

Gelukkig laten financiële markten zich niet zo gemakkelijk beetnemen, althans niet gedurende lange tijd. In aandelenmarkten is een toekomst met weinig of geen groei ingeprijsd, ondanks de rooskleurige voorspellingen van analisten.

Waarderingspremie
Alleen voor kwalitatief hoogwaardige aandelen – van multinationals met een wereldwijde merknaam en een sterke balans – zijn beleggers bereid een waarderingspremie te betalen.

Ook voor Amerikaanse aandelen worden waarderingspremies betaald, die ten opzichte van Europese aandelen op recordhoogte staan. Dit lijkt vreemd, want de financiële situatie van de Amerikaanse overheid is in veel opzichten nog slechter dan die van de eurozone als geheel.

Beleggers weten echter dat de Amerikaanse economie niet alleen in demografisch opzicht veel jonger is (minder dan een op de vier Amerikanen is in 2050 ouder dan 65), maar ook dat de VS de onderliggende flexibiliteit heeft om zichzelf indien nodig te vernieuwen.

Daarnaast zien veel Amerikaanse en Aziatische beleggers een toekomstig uiteenvallen van de eurozone als onvermijdelijk.

Beschermen
Hoewel de financiële markten om het hardst roepen om meer botox, lijken die markten het minst geloof te hechten aan de doelmatigheid ervan. Daarom kiezen behoedzame beleggers steeds vaker voor strategieën gericht op het beschermen van de waarde van hun beleggingen (in reële termen) in plaats van op een hoog rendement.

Impliciet aanvaarden ze daarmee de gevolgen van een verouderingsproces dat wanhopige beleidsmakers juist willen wegbotoxen.

Gezien de enorme expansie van de balansen van centrale banken als gevolg van al die liquiditeitsinjecties diversifiëren verstandige beleggers hun beleggingen over meerdere valuta’s en verschillende vermogenscategorieën.

Hoewel we voorlopig geen inflatoire druk verwachten, zouden nominale vermogenstitels een portefeuille niet voor 100 procent mogen domineren, zelfs niet als een belegger risicoavers is.

Reële vermogenstitels (zoals aandelen, vastgoed en goud) zouden eveneens moeten worden aangehouden. Soms ogen ze weliswaar niet fraai, maar bedenk dat botox-schoonheid ook geen stand houdt.

Deel dit artikel:

Stuur doorPrintPDF