Bieden megaondernemingen megakansen?
Megaondernemingen zijn groter dan de meeste landen. Heel wat oliemaatschappijen, farma-bedrijven, voedingsproducenten en technologiereuzen hebben een jaarlijkse omzet van meer dan 50 miljard dollar, wat hoger is dan het BBP van tweederde van alle landen in de wereld.
Opmerkelijk is dat deze megaondernemingen de afgelopen twaalf maanden beter hebben gepresteerd dan de bredere aandelenmarkten, en dat is voor het eerst sinds het eind van de jaren negentig. Is dit het begin van een nieuwe trend?
Omarmd
Tussen 2000 en 2011 werden mega-aandelen over het algemeen gezien als 'losers'. Deze weinig beweeglijke giganten behoorden – en behoren – tot de favoriete shortposities van hedgefondsmanagers, die hun geld liever aan het werk zetten in minder grote ondernemingen.
De aandelen van die kleinere ondernemingen profiteren doorgaans meer van de economische groei, of, na 2008, van de grootschalige liquiditeitsinjecties door centrale banken. Nu 2012 echter niet veel groei biedt en ook de centrale banken zich relatief rustig houden, lijken beleggers de betrekkelijke veiligheid en de inherente regionale diversificatie van mega-aandelen weer te hebben omarmd.
Ik heb daar alle begrip voor. In een tijd dat beleggers in vastrentende effecten zelfs bereid zijn om negatieve rendementen in veilige obligatiehavens te accepteren is het niet vreemd dat beleggers in aandelen bereid zijn een waarderingspremie betalen voor het lage risicoprofiel van mega-aandelen.
De grote multinationals keren immers vaak relatief hoge dividenden uit en zijn in staat zich te financieren tegen rentetarieven van minder dan 1 procent boven de extreem lage rente op staatsobligaties van landen als de VS, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland.
Uitschieter
Eén zwaluw maakt echter nog geen zomer en je kunt je afvragen of de recente outperformance van mega-aandelen niet meer dan een toevallige uitschieter is. Ik denk van niet. Natuurlijk kan hernieuwd gebruik van de geldpers in de VS en Europa ertoe leiden dat de risicobereidheid weer een tijdelijke oppepper krijgt.
Maar het marginale effect van deze maatregelen zal waarschijnlijk afnemen, omdat er altijd het risico is dat de schijnbaar eindeloze expansie van de balansen van centrale banken op enig moment tot vrees voor inflatie leidt. Dit geldt met name voor de eurozone, waar deze maatregelen vooral worden genomen om tegenwicht te bieden aan een aanhoudend gebrek aan concurrentievermogen in het zuidelijke deel van deze regio.
Ik geloof daarom dat beleggers gedurende een langere periode een voorkeur voor megaondernemingen zullen houden. Zolang liquiditeitsinjecties worden gezien als het meest geschikte instrument om de groei te stimuleren, vormen de reële dividenden en sterke balansen van ondernemingen met de omvang van een land een aantrekkelijk alternatief voor de ultralage rendementen op geld bijdrukkende overheden. In de aandelenmarkten zal 'big' dus nog wel even 'beautiful' blijven.
Ad van Tiggelen is senior strateeg van ING Investment Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.
Deel dit artikel:
Stuur door
Print
PDF
