Activistisch klimaatbeleid schaadt belangen jongeren


Een paar dagen voor het vonnis in de rechtszaak die Milieudefensie had aangespannen tegen Shell viel bij mij het boek “Unsettled” van Steven Koonin op de mat. Mij bekruipt het gevoel dat ik in parallelle universums leef. In één van beide is men knettergek geworden.

<--break->Als econoom ben ik eraan gewend dat voorspellingen, die doorgaans zijn gebaseerd op modellen, binnen enkele maanden ontsporen en we vinden het heel normaal dat zulke economische voorspellingen elk kwartaal worden herzien. Omslagpunten voorzien blijft sowieso een te moeilijke opgave. Enkele jaren geleden frappeerde het mij daarom dat klimaatwetenschappers met hun modellen tientallen jaren, soms nog veel meer, vooruitkijken en dat de uitkomsten een hoge mate van betrouwbaarheid wordt toegedicht. Wat een contrast met de wereld van economen! 

Daar kan ik van leren, dacht ik; het klimaat is immers vast minstens zo complex als de economie. Ik lees de laatste jaren daarom regelmatig over het klimaat. Naast dat boek van Koonin en wat je in de media krijgt voorgeschoteld recentelijk ook, bijvoorbeeld, “False Alarm” van Bjørn Lomborg, “Apocalyse: Never” van Michael Shellenberger en blogs op www.klimaatgek.nl en www.clintel.nl. Die auteurs zijn geen charlatans of doorgedraaide, Trump-aanbiddende samenzweringsgelovigen. Zo is Koonin naast een gerespecteerd wetenschapper onder Obama, ook onderminister voor Energie. Hij is al lang betrokken bij onderzoek naar het klimaat en bepaling van het klimaatbeleid.

De klimaatdiscussie is verpolitiseerd

Ik ben enorm geschrokken van wat ik de laatste jaren heb gelezen. De klimaatdiscussie is volstrekt verpolitiseerd en gepolariseerd. Wie een mening is toegedaan die afwijkt van wat activisten tot politiek-correct hebben bestempeld, vaak met de bewering dat 97 procent van de deskundigen er zo over denkt, wordt liefst monddood, maar tenminste het leven zuur gemaakt. Het meest opmerkelijk is de uitspraak: “the science is settled”. Die slaat elke discussie dood terwijl wetenschappers juist open moeten staan voor discussie.

Ik ben geen klimaatdeskundige, maar heb van al dat leeswerk wel geleerd. Dat het op aarde heel lang veel warmer is geweest dan nu had ik mij niet gerealiseerd. Evenmin had ik gehoord van de ‘medieval warm period’ of de daarop volgende ‘kleine ijstijd’ en van het gesjoemel met historische data reeksen was ik mij niet bewust. Helemaal verbaasd was ik toen ik ontdekte dat allerlei zaken die als vaststaande feiten worden gepresenteerd helemaal niet vaststaan.

Zo stijgt de zeespiegel kennelijk al 150 jaar, maar is van enige versnelling geen sprake. Evenmin zijn er meer bosbranden, hittegolven of orkanen dan voorheen. De alarmistische verhalen hierover zijn gebaseerd op voorspellingen door modellen. Die modellen zitten er kennelijk echter al decennialang naast, dus hoeveel waarde moet je daaraan hechten? Dat het klimaat verandert, staat vast. Maar dat het huidige alarmisme misplaatst is, ook. 

De omgekeerd weg

In het verleden is de mensheid er af en toe in geslaagd enorme welvaartswinst te boeken door over te schakelen naar meer efficiënte, goedkopere en meer betrouwbare energiebronnen. Zo’n sprong voorwaarts gaat gepaard met groeiende werkgelegenheid en dat is fijn voor jongeren, nieuwkomers op de arbeidsmarkt die dan meer kansen krijgen. Het is geen toeval dat juist in landen met weinig economische groei jongeren het moeilijk hebben op de arbeidsmarkt en er wordt gesproken over een ‘verloren generatie’.

Gedreven door het huidige klimaatalarmisme gaat de mensheid voor het eerst in de geschiedenis het tegengestelde doen: overschakelen op minder efficiënte, duurdere energiebronnen en dat liefst zo snel mogelijk. Natuurlijk ontstaan er kansen voor mensen in die specifieke sectoren, maar voor de economie als geheel hangt er een hoog prijskaartje aan. Het gaat ten koste van de groeidynamiek van de economie. Jongeren worden opgejut om zich activistisch op te stellen in de klimaatdiscussie, wat ze vaak ook doen. De ironie wil dat het door alarmisme gedreven beleid juist de kansen op economische ontplooiing van veel jongeren zal schaden. Wanneer gaat iemand dat eens eerlijk aan ze vertellen?

Han de Jong is voormalig hoofdeconoom van ABN Amro en momenteel ondermeer huiseconoom bij BNR. Hij schrijft wekelijks voor Fondsnieuws over economie en markten. Meer informatie over zijn visie kunt u lezen op Crystal Clear Economics.