Beleggen in kernenergie. Dat is nogal wat. Hoewel..?


De nieuwe regering is van zins de kerncentrale in Borssele langer open te houden en zal volgens het coalitieakkoord “de benodigde stappen zetten voor de bouw van twee nieuwe kerncentrales”. De Europese Commissie vindt het belangrijk te erkennen dat gas en kernenergie een bijdrage kunnen leveren aan de ‘decarbonisatie’ van de economie en wil beide als ‘groen’ bestempelen. Dat is nogal wat. Hoewel…

Het IPCC, één van de aanjagers van het klimaatalarmisme, betoogt al langere tijd dat kernenergie onmisbaar is op weg naar een CO2-uitstootvrije samenleving. En voor wie zich de laatste jaren heeft verdiept in de materie is het al lang helder dat kernenergie veilig, betrouwbaar en CO2-uitstootvrij of tenminste zeer arm is. Het is onbegrijpelijk dat kernenergie zo lang zoveel weerstand heeft ondervonden.

Inmiddels doet zich de wonderlijke situatie voor dat vertegenwoordigers van de financiële sector zich als bondgenoten opwerpen van de die-hard tegenstanders van kernenergie. In een amechtig opiniestuk in het FD op 9 december riepen de CEO’s van 9 Nederlandse financiële instellingen de Europese Commissie nog op om gas en kernenergie toch vooral niet op te nemen in de Europese taxonomie van groene energiebronnen. En bij pensioenfondsen staat kernenergie na controversiële wapens en tabak op de derde plaats als reden voor uitsluiting van belegging. Daar is men er waarschijnlijk niet op korte termijn aan toe te beleggen in kernenergie.

Het is geen geheim dat ik nogal moeite heb met het duurzaamheidsbeleid zoals dat door veel pensioenfondsen en andere vermogensbeheerders wordt gevoerd. Niet dat ik tegen een duurzame wereld ben, natuurlijk niet, maar het beleid wordt te vaak bepaald door subjectiviteit, ideologie, willekeur en inconsistenties. Kritische reflectie is daarbij meestal niet welkom. Wie in het openbaar kritische geluiden laat horen, moet rekenen op emmers bagger via social media. Ik zet mij schrap.

Tenenkrommend

Uitsluitingen zijn doorgaans een belangrijk onderdeel van het duurzaamheidsbeleid van pensioenfondsen en beleggingsfondsen. Het is evenwel zeer twijfelachtig of uitsluitingen iets bijdragen aan een betere wereld, wat dat ook moge zijn. De meeste uitsluitingen bij pensioenfondsen zijn vanwege betrokkenheid van bedrijven bij de productie van kernwapens, terwijl onze vrijheid wel mede met kernwapens wordt beschermd. En producten of diensten van bedrijven die op de uitsluitingenlijsten staan om hun betrokkenheid bij kernwapens worden door de leden van pensioenfondsen, de beleggers en de bestuurders wel dagelijks geconsumeerd.

Sommige fondsen sluiten alle wapenproducenten uit. We laten Nederlandse militairen echter wel participeren in internationale vredesmissies en vinden dat onze militairen dan goed bewapend moeten zijn. Dit soort inconsistenties zijn tenenkrommend maar in mijn beleving niet of nauwelijks bespreekbaar. Bestuurders zijn vastbesloten met het geld van anderen de wereld naar eigen inzicht te verbeteren en de “peer pressure” is daarbij hoog.

De “duurzamen” laten hun koers bepalen door activisten. Versta mij niet verkeerd, activisten zijn belangrijk want ze vestigen aandacht op zaken. Maar activisten zijn per definitie niet evenwichtig en zullen nooit tevreden zijn. Voor wie zijn beleid laat bepalen door activisten is er al snel geen weg terug meer. Je ziet het nu aan de reactie in de financiële sector op de ontwikkelingen rond kernenergie.

Het is al lang helder dat wie de uitstoot van CO2 wil beperken kernenergie zou moeten omarmen. Dat dit zo lang niet is gebeurd, roept twijfels op over de werkelijke intenties van de tegenstanders. Het zou wel erg wrang zijn wanneer de financiële sector de ontwikkeling van kernenergie in ons land zou dwarsbomen door financiering te onthouden.

Nu de Nederlandse politiek en zelfs de Europese Commissie het licht hebben gezien zou er met kracht moeten worden doorgepakt. In het coalitieakkoord wordt gesproken over twee nieuwe kerncentrales. De voor de hand liggende vraag is: waarom niet meer?

Han de Jong is voormalig hoofdeconoom van ABN Amro. Hij schrijft wekelijks voor Fondsnieuws over economie en markten. Meer informatie over zijn visie kunt u lezen op Crystal Clear Economics