Splendid Isolation


Ik ben in Noorwegen. Er stopte een bus en nu is het hotel vol met seniore Noren. Rustige, bescheiden mensen zonder poeha. In stilte op weg naar de overdonderende natuur, naar de Lofoten.

Rijk moeten ze zijn, maar zouden ze het weten? Van het staatsbeleggingsfonds, dat inmiddels al meer dan 500 mrd heeft opgepot? En dat elke week met een miljardje aangroeit?

Noorwegen heeft zich altijd overal buiten gehouden. Weg van het Europese gekonkel en de euro, die men niet echt vertrouwde. Laat ons met rust, dacht men, het is we'll goed zo.

Zo gooide men dus nimmer miljarden over de (Zuid-)Europese balk. Maar zelf een feestje bouwen deed men ook niet. Nee, men bouwde bruggen, wegen en tunnels om de onwaarschijnlijke afstanden en obstakels in dit land te overbruggen. En de mensen dichter bij elkaar en de bewoonde wereld te brengen.

Eens, zo'n 13  jaar geleden, mocht ik de schatkamer in en een gooi doen, tbv mijn Londense collega's, naar het beheer van een stukje van dit fonds. We betraden een ongenaakbaar gebouw, dat slechts uit kostbare metalen leek opgebouwd. Uit de tijd, toen er nog een ander prijskaartje aan hing.

Het comite, waarvoor we verschenen, toonde zich sober en van een bijna serene rust. Het had ook een bijeenkomst van de kerkenraad kunnen zijn. En zeer deskundig, dat werd snel duidelijk. Weinig lawaai, maar heel veel wol.

Rustig, met z'n allen aan het ontbijt. Mijn oma uit ons hoge noorden had er zo bij kunnen hebben gezeten, 40 jaar terug dan.
Zouden ze het beseffen? Dat ze hun spaarfonds nimmer op zullen krijgen, dat hun kleinkinderen nu al vermogend zijn? Ik vermoed van niet.

Een letterlijk geval van Splendid Isolation en zo zal het we'll een paar eeuwen doorgaan in dit schitterende land.

Wouter Weijand is fondsmanager van het BNP Paribas High Income Equity Fund.

De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.