Stress-test = koopmoment


Als het kalf verdronken is, dan dempen we de put met eindeloze stress-tests. Er is immers iets vreselijks gebeurd, dat mag niet nog een keer, dus laten we een 'verhoogde dijkbewaking' instellen, of zoiets, of in elk geval ernstig kijken als ons naar de kans op een volgende crisis wordt gevraagd.

Dan pas krijgen anderen de indruk dat jij de zaak ferm onder controle hebt.

Aan de basis van een prachtige stress-test staan dramatisch pessimistische veronderstellingen. Bedrijven, die er desondanks goed uitkomen, kunnen een flink deel van hun reserves net zo goed aan het Rode Kruis schenken, want die hebben het geld dus echt niet nodig. De overige zijn ok, dan wel aangeschoten wild waarvan de beurskoers flink omlaag wordt gepraat. Goh, wat erg is het ineens, veel erger dan de afgelopen 5 jaar, toen de situatie precies hetzelfde was…

De bedoeling is dat overheden nu in actie gaan komen om een nieuwe ramp af te wenden: een staatsingrijpen mag natuurlijk niet meer, maar we gedogen het dan maar, in de zekerheid dat we weer een paar uur langer kunnen slapen. De situatie rond de Italiaanse banken vormt hiervan een aardig voorbeeld.

Bonusaanbieding

Stress-tests zijn dan ook uitgelezen koopmomenten voor beleggers: iedereen is weer even flink bang gemaakt en menig bedrijf is tijdelijk in de bonusaanbieding. Boeiende vormen van stress-tests waren: hoe zou de markt reageren als wij uit de EU zouden stappen? Opvallend is dan hoe goed bedrijven uit de praktijktest komen, maar hoe slecht politici en onroerend goed. Je merkt dan weer dat politici niet van steen zijn gemaakt. Politici zijn veel flexibeler, ze lopen gewoon weg als de stress toeslaat.

Stenen kunnen dat niet, zoals menig gestreste belegger recentelijk merkte. Stenen zitten gemetseld rond een dikke deur en die gaat gewoon op slot. Waarbij een open-end structuur voor een illiquide asset-class als OG sowieso onzinnig is: september 1990, Rodamco, Wereldhave, etc. konden de outflows niet meer aan, weet u het nog? Ze gingen closed-end, op slot dus en halveerden in de maanden daarna.

Onheilsprofeten

Een echte belegger komt pas tot leven in stressvolle situaties: hoe meer capitulatie, naar boven of naar beneden, hoe beter. Het afgelopen jaar zijn we royaal aan onze trekken gekomen, met talloze onheilsprofeten, die onze stressbestendigheid wilden testen. En die hun mond houden nu beursrecords bijna in stilte weer zijn verbroken.

Daarom word je in dit vak vaak beter naarmate je ouder wordt. Honderden stresstest heb je dan achter de rug. In de meeste gevallen waren het je beste koopmomenten.

Wouter Weijand is Chief Investment Officer bij Providence Capital.