Uitgeteld in de Hoek


Als je in verzekeringen doet, moet je op je tellen passen. En tellen is vooral iets voor actuarissen, de rekenmeesters. Tellen is dus heel iets anders dan beleggen. Vroeger was dat anders. Vele tientallen jaren lang leken verzekeraars nog het meest op beleggingsfondsen, die met geleend geld de beurs opgingen en voor 30-40-50 procent in aandelen waren belegd. Eigenlijk waren het de voorlopers van hedgefunds.

 

Het duurde trouwens even voordat we dat door hadden en nog wat langer om in te zien dat de tarifering ook niet veel afweek trouwens. De rechtszaken om dat weer recht te zetten lopen nog steeds.

De financiële crisis en de enorme veranderingen in regelgeving hebben het speelveld van verzekeraars drastisch veranderd en ingeperkt. Zocht je vroeger exposure naar de Duitse aandelenmarkt, dan volstond een belegging in Allianz. Nu moet je nog maar hopen dat je nog wat aandelenexposure krijgt, want er mag bijna niets meer.

Zoals de ceo van AXA een paar jaar terug tegen ons zei: 'Wij hebben 4 procent in aandelen, maar maak je geen zorgen, die hebben we allemaal met puts afgedekt….' En dat is al enkele jaren de moraal: aandelen zijn doodeng voor een lange termijn belegger als een verzekeraar, want je moet volgende week alweer rapporteren aan je toezichthouder.

Knotsgek Delta Lloyd
De rol van die toezichthouder, bij ons de DNB, is om verzekeraars onder de duim te houden. In ons landje worden natuurlijk sowieso al extreme enge risico’s genomen, met pensioenreserves ter grootte van 180 procent van ons BBP (grotendeels in obligaties), dus laten we geen gekke dingen uithalen met verzekeraars. En wat blijkt? Dat we een verzekeraar als Delta Loyd aantreffen, die knotsgekke risico’s neemt en maar liefst 7 procent van z’n vrije reserves in aandelen belegt! Levensgevaarlijk natuurlijk, wie komt er op zo’n idee?

Als je in de wandelgangen je oor te luisteren legde bij de beheerders, dan begreep je al dat men de hele tijd bezig was met het afdekken van beleggingsrisico’s en dat daarmee vermogens werden weggespoeld, alleen maar om binnen die strakke kaders van DNB te blijven.

Alex Otto moest al een tijdje hebben ingezien dat zoiets maar weinig meer met beleggen te maken had. Het duurde wat langer voordat zijn baas de Hoek inging om te worden uitgeteld, maar de conclusie dringt zich op, dat er geen bal meer aan is om een verzekeraar te leiden en dat je er als belegger maar weinig meer te zoeken hebt. Straks zijn alleen de rekenaars nog over.

Wouter Weijand is fondsmanager bij BNP Paribas Investment Partners.