Kroniek van een onvermijdelijk generatieconflict


Ouderen leggen een steeds groter gewicht in de schaal, ook politiek. Dit heeft grote gevolgen voor de samenleving en voor de solidariteit tussen generaties. En daarmee heeft het ook grote gevolgen voor beleggers.

Dat schrijft redacteur Anton Reijinga in één van de bijdragen over demografie, dat het thema is van het Fondsnieuws-magazine dat woensdag bij het FD verschijnt.

Ouderen pikken het niet meer’, zegt de voorvechter voor ouderenbelangen. Waarop een exponent van de werkende bevolking tegenwerpt: ‘Dus pikken ze het van de jongeren.’ 

Met de aftrap van de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2017, zette 50Plus direct de verhoudingen tussen de generaties weer op scherp. ‘We pikken het niet’ en ‘we pakken ze terug’, trok kandidaat-lijsttrekker Henk Krol, ooit de man achter de Gaykrant, van leer bij de presentatie van het verkiezingsprogramma van zijn ouderenpartij. 

Eenmaal in het kabinet belooft hij praktisch alle maatregelen terug te draaien die de afgelopen jaren zijn genomen om de oudedagsvoorzieningen juist betaalbaar te houden. Zo zou de pensioenleeftijd weer omlaag moeten van 67 naar 65 jaar en tegelijkertijd de koopkracht van de pensioengerechtigden omhoog. Dat houdt in: verlaging van de eigen bijdrage aan zorgkosten, hogere AOW-uitkeringen en niet meer korten op de pensioenen. 

Rijk der fabelen

Onder economen oogsten de ideeën van 50Plus vooral hoon. Econoom Robin Fransman, schrijver van het boek Sparen is geen deugd, reageerde ‘geschokt’. De uitspraken van Krol, die nota bene zelf voor zijn voormalige werknemers jarenlang geen pensioenpremie afdroeg, over een ophanden zijnde ‘pensioenroof’ noemde Fransman ‘schaamteloos’ en ‘leugenachtig’.